Het verhaal van Johan Frentz

Johan Frentz

Johan, de domme gans.

Als ik over mijn jonge jaren denk dringt zich de beleving op, dat ik niet zonder sporen (door integratie van huidige kennis) de tijd van toen kan bekijken. En toen leefde in mij, dat ik niet zonder de kennis van nu iets zinnigs kon zeggen over mijn toenmalige status. Het doordringende bewustzijn dat altijd met mij was, was tegelijk een fenomeen dat in mij zeurde. Glashelder was dat dit bewustzijn mij bij anderen weghield. Het verschil moest een relatie hebben met niet over gemiddelde grenzen heenkomen omdat er niet voor geklapt werd. Mijn gedachten reisde continu de wereld rond en mondde dus telkens uit in de voedselrijke grond van domheid; waarmee vele vragen beantwoord. Vanuit mijn eigen wereld kon ik mooi de intelligentie van de wereld aanschouwen. Hoe deze ertoe leidde dat ik mij steeds ongelukkiger ging voelen. Mijn niet-plek werd bij elke constatering bekrachtigd. Veel van wat ik had kunnen leren, heb ik niet geleerd omdat ik geen contact genoot met de praktische realiteit. Inzicht was het dat de basis was van kennen. Zaken uit mijn hoofd leren was een belediging van mijzelf en een direct bewijs dat ik de materie niet waardig was. Terwijl ik hing in een situatie waarin ik vele 'zo doe je dat'-kennis-elementen niet aangreep, downloadde ik wat de wereld te bieden had in mijn directories. Op mijn maatschappelijk volwassen leeftijd werd ik in staat geacht mijn inzicht te gebruiken op grond van de kennis die verondersteld werd in mij een plek gekregen te hebben. Het toppunt van mijn domheid kwam aan het licht toen ik met mijn (voor mij) minieme inzicht vele ervarenen in hun vastomlijndheid liet wankelen.