Het verhaal van Ben Beudeker

Ben Beudeker

Soms vallen op een zeker moment in je leven de puzzelstukjes op de juiste plek en het plaatje dat je dan te zien krijgt is niet altijd leuk. Zo verging het mij ook. Ik ben de vijftig net gepasseerd en je zou denken dat je dan al een beetje in tevredenheid achterom kunt kijken en met een zekere gearriveerdheid de toekomst tegemoet kunt zien. Maar niets is minder waar. Mijn huwelijk is pas stukgelopen, op mijn werk heb ik regelmatig onenigheid met mijn werkgever, ik verveel me dood en zie alleen maar uitdagingen in de dingen die ik in mijn vrije tijd kan doen.

Toen ik wegging bij mijn vrouw en in een eigen huis ging wonen vond ik mijn oude schoolrapport van de lagere school en bladerde het door.

Allemaal lage cijfers met zelfs voor vlijt en gedrag een zeven! Toen herinnerde ik me weer dat ik de enige was die al die jaren op de lagere school een zeven voor vlijt en gedrag scoorde. Ieder normaal kind had daar een acht voor en de ijverige leerlingen scoorden daar een negen voor.

Ik las in mijn rapport de opmerkingen van de onderwijzers: "is erg lui", "doet te weinig" en "gaat niet goed zo".

Ik herinnerde mij weer dat ik altijd achter in het klaslokaal zat, onderuit gezakt en dat ik mij stierlijk verveelde.

De uitslag van de CITO-toets aan het einde van de zesde klas (groep 8) herinner mij ook nog: samen met nog iemand anders had ik de hoogste score van de klas, slechts twee foutjes in de hele CITO-toets.

Ik mocht naar het Atheneum, maar deed daar geen bal, dus kwam ik uiteindelijk in het derde jaar op het HAVO terecht.

HAVO-4 heb ik twee maal gedaan en uiteindelijk heb ik met zeer matige cijfers een HAVO-diploma gehaald.

Al die jaren die ik op school heb doorgebracht heb ik nooit iets voor school gedaan. Maar in mijn vrije tijd heb ik mijzelf ontzettend veel dingen geleerd. Ik heb mijzelf piano leren spelen (jazz) en op mijn 10e jaar speelde ik thema's van Duke Ellington en improviseerde ik er lustig op los.

Ik heb mij zelf de theorie en praktijk van de elektronica eigen gemaakt en zo kon ik op 12 jarige leeftijd mijn eigen stereoversterker ontwerpen, berekenen en bouwen. Ik had een waanzinnige belangstelling voor de oude zeilvaart (windjammers/klippers), spitte stapels boeken door en ik moest die dingen in het klein nabouwen. Vele schaalmodellen heb ik gemaakt, niet van bouwpakketten maar van eigen ontwerpen, tot in ieder detail uitgewerkt.

Zo is het mijn hele leven doorgegaan, ik heb mij in mijn vrije tijd de meest waanzinnige dingen aangeleerd en daar steeds een hoog niveau in bereikt.

Een groot deel van mijn arbeidzaam leven ben ik natuurkundedocent in het VO geweest. Om dat te kunnen bereiken heb ik wiskunde en natuurkunde op universitair niveau gestudeerd, in mijn vrije tijd natuurlijk. Dat waren best leuke studies, die mij tijdelijk voldoende uitdaging gaven. Het werk in het onderwijs hield ik vol omdat ik zoveel vrije tijd had (ik bereidde nooit lessen voor). In die vrije tijd kon ik interessante en boeiende dingen doen, maar het werk zelf vond ik ronduit saai.

Ik heb in mijn vrije tijd tai ji quan geleerd, met olieverf leren schilderen, chinees leren spreken, leren zeezeilen, enzovoorts. Ik ben permanent in ongeveer zes boeken aan het lezen over uiteenlopende onderwerpen.

Ik speel dagelijks een uur piano en heb inmiddels een repertoire van 250 jazzthema's in mijn hoofd zitten waar ik in allerlei toonsoorten op kan improviseren.

Ik werk nu sinds 3 jaar in het HBO (ik was op zoek naar een nieuwe uitdaging) en verveel me al weer dood. En dat niet alleen, ik erger mij aan een heleboel dingen waarvan ik vind dat die veel beter kunnen en ik bemoei mij overal mee, tot ergernis van mijn collega's.

Ik raakte onlangs in gesprek met collega's en zij vroegen mij of ik hoogbegaafd was. Ik hoogbegaafd?

Ja ik wist het wel, ik had stiekem wel eens een test gedaan.

Maar ik schaamde mij er voor en heb er nooit met iemand over gesproken. Maar de puzzelstukjes gaan op hun plaats vallen, de schaamte verdwijnt en begint voorzichtig aan plaats te maken voor acceptatie. Nu nog zorgen dat ik mijn hoogbegaafdheid op de juiste manier op diverse terreinen van het leven kan inzetten. Yes! Eindelijk weer een uitdaging!

Ben Beudeker

Zwolle, 2010-03-19